Van 38
Als het ineens stormt
Job raakt in korte tijd alles kwijt. Zijn dieren, zijn huis, de mensen van wie hij hield. Daarna wordt hij ook nog ziek. Hij zit in het stof en snapt er niets van.
Drie vrienden komen langs. Zeven dagen zeggen ze niets. Ze zitten alleen maar naast hem.
Dan beginnen ze te praten, en alle drie zeggen ze hetzelfde: je moet iets fout hebben gedaan.
Job blijft vragen. Waarom? Waarom ik? Er komt geen antwoord.
Tot er een storm opsteekt. Uit die storm spreekt , en Job denkt: nu hoor ik het eindelijk. Maar God geeft geen antwoord. Hij stelt vragen.
*Waar was jij toen de aarde werd gemaakt? Weet jij waar de sneeuw wordt bewaard? Kun jij een wilde ezel temmen?*
Bijna honderd vragen. En niet één antwoord.
En als de storm gaat liggen, is Job rustig.
Naar nu
Herken jij dat?
Er gebeurt iets heel naars bij een kind uit je klas. En op het plein zegt iemand: "Ja, zijn vader rijdt ook altijd veel te hard."
Zulke zinnen zeggen we omdat we bang zijn. Als er een reden is, kan het ons niet overkomen. Maar er is niet altijd een reden.
En dan dat andere moment. Je staat naast iemand die verdrietig is en je weet niet wat je moet zeggen. Alle zinnen die je bedenkt klinken stom. Dus zeg je maar niks en loop je door.
Terwijl diegene misschien helemaal geen zin nodig had. Alleen iemand die bleef zitten.
Naast hem gaan zitten? Geen tijd voor. Ik denk gewoon: gelukkig ben ik het niet, en ga lekker verder met mijn dag!
Kijk eens in de spiegel:
- Wanneer wist jij niet wat je moest zeggen tegen iemand met verdriet?
- Wanneer dacht jij stiekem: dat heeft hij ook een beetje aan zichzelf te danken?
- Wil je iemand die het uitlegt, of iemand die naast je blijft zitten?
Spiegelzin
Het liefst zou ik denken: gelukkig ben ik het niet, maar ik heb geleerd dat een reden zoeken meestal jezelf troost, niet de ander.
Van het boek
De mopperaar in de zon
zegt tegen Jona: ga naar . Dat is de stad van de vijand, en Jona heeft geen zin. Dus gaat hij precies de andere kant op.
Er komt een storm. Hij wordt overboord gegooid, een reusachtige vis slikt hem in, en drie dagen later spuugt die hem uit op het strand.
Dan loopt hij alsnog naar Ninevé. Hij zegt één zin. En tot zijn verbijstering luistert de hele stad. Iedereen zegt sorry en gaat het anders doen.
Het loopt dus fantastisch af. En Jona is woedend.
Hij gaat buiten de stad op een heuvel zitten mokken. Boven zijn hoofd groeit een plant die hem schaduw geeft, en dáár is hij dolblij mee. Maar de volgende ochtend knaagt een wormpje de steel kapot. De plant verdroogt, de zon brandt, en Jona wil niet meer verder.
Dan stelt God hem de laatste vraag: je bent kapot van een plantje dat je niet eens zelf hebt geplant. En al die duizenden mensen dan?
Het boek stopt daar. We horen nooit wat Jona antwoordde.
Naar nu
Herken jij dat?
Er is een kind in je klas dat al het hele jaar vervelend doet. Jij weet precies wie hij is. Dat is die pestkop. Klaar.
En dan biedt hij een keer zijn excuses aan, en de juf zegt dat hij weer mag meedoen. Iedereen is blij. En jij staat ernaast en voelt iets raars: je baalt. Je hoopt eigenlijk een beetje dat hij het weer verpest.
Dat komt niet doordat je gemeen bent. Het komt doordat je hem al een vast plekje had gegeven in je hoofd, en dat plekje klopt nu niet meer.
Blij voor hem zijn? Vergeet het. Ik hoop stiekem dat hij het weer verpest, precies nu het eindelijk goed gaat!
Kijk eens in de spiegel:
- Wie heeft er bij jou een vast plekje in je hoofd? Klopt dat plekje nog?
- Wanneer baalde jij van iets leuks dat een ander overkwam?
- Waar werd jij deze week het meest boos om? Was dat ook het belangrijkste dat er die week gebeurde?
Spiegelzin
Het liefst zou ik hopen dat hij het weer verpest, maar ik heb geleerd dat ik hem dan nog steeds vastzet op de plek die ik hem ooit gaf — ook als hij daar allang niet meer past.
Van 4
De snelle route
is veertig dagen alleen in de woestijn. Geen eten, geen mensen, alleen zand en zijn eigen gedachten. Hij is uitgeput en rammelt van de honger.
En dan komt de duivel naast hem lopen. Hij klinkt vriendelijk en hij heeft drie voorstellen. Het slimme is: ze klinken alle drie heel redelijk.
*Je hebt honger. Kijk, overal stenen. Maak er brood van.*
*Ga op het hoogste puntje van de tempel staan en spring. Er komen engelen die je opvangen, en de hele stad ziet het. Dan weet iedereen meteen wie je bent.*
*Kijk naar alle landen van de wereld. Vandaag nog van jou. Je hoeft alleen even te buigen.*
Drie keer zegt hij nee. Niet omdat eten of gezien worden of iets te zeggen hebben slecht zijn. Maar omdat hij ze zo niet wil krijgen.
Dan is de duivel weg. En staat hij daar nog steeds. Met honger. En moet hij gewoon gaan lopen.
Naar nu
Herken jij dat?
Je speelt al dagen op hetzelfde level en het lukt maar niet. In de app zie je: koop deze upgrade en je hebt het meteen. Je koopt hem. Je wint. Maar binnen een paar minuten is de lol eraf, want je hebt eigenlijk niks gewonnen — en je bent ook nog eens geld kwijt.
Of je maakt een werkstuk over vulkanen en je plakt er een stuk tekst in dat je zelf niet snapt. Je krijgt een prima cijfer. En als iemand je daarna een vraag stelt over je eigen werkstuk, weet je even niet waar je moet kijken.
De korte weg wérkt bijna altijd. Alleen jij weet hoe je er gekomen bent.
Het eerlijk verdienen? Waarom zou ik. Ik koop het gewoon en doe alsof ik het zelf heb gepresteerd!
Kijk eens in de spiegel:
- Wanneer nam jij voor het laatst de korte weg? Wat leverde het op, en wat kostte het?
- Wat zou jij het allerliefst kunnen, zonder dat je ervoor hoeft te oefenen?
- Als je zeker wist dat niemand er ooit achter kwam — zou je dan valsspelen? Denk even echt na voordat je nee zegt.
Spiegelzin
Het liefst zou ik het gewoon kopen, maar ik heb geleerd dat de korte weg je nooit de voldoening geeft van iets dat je zelf hebt verdiend.
